Overslaan en naar de inhoud gaan
P

aul Heijmink is “geboren tussen de bloemen”, zoals hij zichzelf omschrijft. Zijn ouders zaten in de bloemen en planten en ook zijn broer is er niet aan ontsnapt met een eigen bloemenwinkel. “Het moet wel in de genen zitten.” Duidelijk, want naast zijn fotografie bezigheden werkt Paul ook nog bij Bloemenveiling Plantion. Daar neemt hij regelmatig nieuwe soorten bloemen en planten mee die thuis in een vaas belanden of in de tuin, om vervolgens op de foto gezet te worden. “Het voordeel van je eigen bloemen kweken is dat je ze exact op het juiste moment kunt plukken voor de foto.” Paul is duidelijk een perfectionist, en een enorme liefhebber. Hij straalt zodra hij over bloemen begint te praten. Honderduit, want Paul heeft veel te vertellen.

Over dat juiste moment bijvoorbeeld. Wanneer staat een bloem er op zijn mooist op? “Het is een spel van elementen. De juiste rijpheid, de juiste belichting, de juiste kwaliteit. Sommige bloemen zijn heel fragiel, rozen bijvoorbeeld. Rozenblaadjes vertonen minieme breukjes als ze tijdens transport te veel geschud zijn. Dat zie je op een normale foto niet, maar wel op de manier waarop ik het doe.” 

Oneindig scherp 

Paul beschikt over een bijzondere techniek, ‘focus stacking’, waarmee hij zijn werk een duidelijke signatuur geeft. De bloemen zijn close-up gefotografeerd, en enorm scherp. En juist die scherpte is zo bijzonder. “Zodra ik de scene heb geschept, de belichting goed staat en mijn kader heb bepaald neem ik 10 tot 15 foto’s. Ik begin met scherpstellen op een punt vooraan, en schuif de scherpte per foto steeds een paar millimeter op. Daarna combineer ik die foto’s waarna er één foto overblijft die oneindig scherp is. Daarna pas ik mijn kader aan en begin ik opnieuw.” 

Als ik een avondje zit te fotograferen heb ik zo 1.000, 1.500 foto’s. Mijn archief is enorm.

Extreem dichtbij

“Vroeger deed ik het meer dan nu: van extreem dichtbij fotograferen. Echt macrofotografie, waarbij je de details perfect vastlegt, een bloemetje helemaal uitvergroten. Soms weet je dan niet meer wat je ziet. Gypsophila bijvoorbeeld, zelfs mensen uit het bloemenvak weten dan niet meer waar ze naar kijken.” 

Favoriet

Paul begint nog meer te stralen als hij over zijn favorieten vertelt. Hoewel hij niet één bloem als echte favoriet kan benoemen, want in bijna elke bloem kan valt wel iets moois te ontdekken. “Een parkiettulp, Anemonen (zó fotogeniek), Clematissen, en oooooh die Astrantia’s. Die zijn zo mooi van dichtbij. Dahlia’s lijken soms wel een aquarel. En Delphinium, die wordt transparant op de foto. Prachtig.

 

Ik kan zo genieten van de details. Het liefst wijs ik iedereen erop: kijk nou eens goed hoe mooi hij nou is! Ik ben 4 dagen per week bezig met fotografie, soms 5, soms 6. Dag in dag uit. Heb ik de bloemen niet thuis dan koop ik ze, of haal ik ze uit de tuin. Maakt niet uit, maar ik word helemaal onrustig als er geen bloemen in huis zijn.”

Ik heb altijd bloemen in huis. Soms staan er vazen overal op de grond.

De uitdaging zit in het formaat 

“Hoe groter het product, hoe moeilijker om er iets apart van de maken. Mijn stijl komt vooral tot zijn recht als een bloem kleiner is. Een Astrantia goed fotograferen, dat kan niet iedereen. Een Delphinium wel. Het is een uitdaging om daar een eigen draai aan te geven, er een echte Paul Heijmink van te maken. Soms zit de uitdaging in iets anders. Bij de Panicum bijvoorbeeld, die zijn heel lastig te belichten. En als dat dan gelukt is, denk ik wel: ‘Yes’”

Zwart vs wit 

“Ik fotografeer zelf veel tegen zwart, maar Marginpar wilde graag een witte achtergrond. Voordat ik voor Marginpar ging fotograferen deed ik dat nog niet, ik moest oefenen, het was best even lastig.” Op zijn 16e kocht Paul van zijn eerste salaris zijn eerste camera en is hij nooit meer gestopt met fotograferen. Bloemen op een zwarte achtergrond, daar draait hij zijn hand dan ook niet meer voor om. Maar op wit? “Het vraagt om een hele andere belichting. Zwart belicht je van achter, wit van voren. Tegenlicht wil je juist niet. Het is elke keer even zoeken naar het perfecte plaatje.” 

Het perfecte plaatje, helemaal anders

Dat perfecte plaatje, dat is het ultieme doel. Je kunt er alle kanten mee op; “Laats had ik de Clematis Amazing® London. Dan denk je, ‘vijf foto’s zijn wel genoeg’, maar ik ga door. Soms wil je een foto van een achterkantje hebben. Dan denk je, ‘wie maakt er nu een foto van een achterkantje?’ Maar dat kan echt ook heel mooi zijn. Dat ontstaat gewoon, ik draai ze rond, zet ze vast in een klem of vaasje en zet er soms een schuin blokje onder. Vroeger, bij marco fotografie, deed ik het ook nog wel eens uit de hand, maar dat doe ik niet meer. Ik vind het leuker in de studio.” 

Een belediging voor de bloem

Pauls beste tip? “Je moet eerst goed leren kijken. Het mooiste beeld kan heel klein zijn. En je moet ook durven zeggen: ‘hier maak ik geen foto’s van, want dat ziet er niet uit’. Er zijn mensen die presenteren foto’s waar niets mooi aan is. Waarom doe je dat nou? Een belediging voor de bloem. Er is zoveel te zien! Dan denk ik: ‘kijk eens goed om je heen. Je kunt er oneindig mee aan de gang gaan’.” 

“You brighten up my day” 

Paul publiceert zijn foto’s op Facebook altijd om 12.00 s‘middags. Zijn foto’s mogen op veel likes en lof rekenen. Soms zit er een reactie bij waar Paul helemaal warm van wordt: “Er was een dame, die vertelde dat ze altijd zo uitkeek naar weer een nieuwe post van mij. Een Amerikaanse, ze zei: “You brighten up my day”. Een bloem als tegenhanger voor de ellende in het nieuws. Ja, dat doet wel wat met me.” 

Meer weten over Paul? Bekijk hier zijn Facebook pagina